Sjarlot Kooi
In gesprek met dokter Kooi

Sjarlot Kooi

Ieder STZ-ziekenhuis leidt honderden verpleegkundigen, artsen en ook ok-assistenten op.
Dokter Sjarlot Kooi is vice-voorzitter en bestuurslid visitaties van het STZ bestuur. Tevens is zij gynaecoloog/voorzitter van de medische staf van het Albert Schweitzer ziekenhuis te Dordrecht. In gesprek met dokter Kooi:
 

Ben jij zelf opgeleid in een STZ-ziekenhuis? Zo ja, welke?

In ben opgeleid in Tilburg, toen nog Maria ziekenhuis, inmiddels 1 STZ-ziekenhuis Elisabeth TweeSteden Ziekenhuis(ETZ)
 

Wat is, volgens jou, de toegevoegde waarde van het STZ-lidmaatschap?

STZ-ziekenhuizen hebben een vergelijkbare opdracht en dus ook uitdaging, namelijk om met de steeds beperktere middelen zowel te zorgen voor de beste zorg als ook te zorgen voor een goed opleidingsklimaat en mogelijkheden tot wetenschap. Voor alle 3 die pijlers is innovatie belangrijk. Daarnaast past bij opleiden ook topklinische zorg waar een schaalgrootte noodzakelijk voor is. Ook zijn er actuele thema’s zoals de acute zorg en het regionaal organiseren van zorgpaden waar de STZ een voortrekkersrol in moet spelen.

 

Wat doe jij zelf om in het ASz de missie, de pijlers van de STZ en het Topklinische klimaat te bevorderen?

Als stafvoorzitter in het ASz draag ik m’n steentje bij aan het verwezenlijken van een topklinisch klimaat waarin zowel de zorg als de opleiding kunnen floreren. Ik denk dat het belangrijk is om mensen in het ziekenhuis die in STZ netwerken participeren samen te brengen opdat 1 en 1 3 wordt en er een inspirerend klimaat heerst. Netwerken zijn belangrijk om van elkaar te leren. Ik heb een hekel aan allemaal hetzelfde wiel trachten uit te vinden.
 

Waarom is het zo belangrijk is om zowel binnen het ziekenhuis (en ziekenhuis overstijgend) op diverse afdelingen goed samen te werken?

De tijd waarin we leven met enerzijds de hulpvraag van de patiënt en anderzijds de technische mogelijkheden in de zorg vraagt, naast basiszorg om samenwerken, in eerste plaats met de patiënt maar ook met andere hulpverleners in 1e, 2e en soms 3e lijn.
 

In het kader van de nieuwe internationale campagne ‘What matters to you?’ zijn we benieuwd naar jouw mooiste patiënt-zorgprofessional ervaring. Kun je die kort beschrijven?

Mijn hoofdtaak is oncologie binnen de gynaecologie en ik kan ervan genieten als ik de zorg zo kan organiseren dat die zoveel mogelijk aansluit bij de behoefte van de patiënt. Hoe triest oncologie soms ook kan zijn, onze rol is de beste zorg voor de patiënt en dat kun je alleen bereiken als je iets van de mens achter de patiënt probeert te begrijpen. Voor mij geeft dat de kleur aan m’n werk.
 

Waarom ben je in het bestuur van de STZ gegaan? Is er veel veranderd sinds jouw aantreden? Hoe komt dat?

Ik zit al langer in het bestuur, altijd met de portefeuille visitaties. Er is veel veranderd in de afgelopen jaren. Dat komt vooral omdat er veel veranderd is überhaupt. Het duale van de STZ, dus dokters en bestuurders spreekt me aan. We spelen meer in op actuele thema’s als fusies en schaarste, acute zorg bijvoorbeeld.
 

In 2017 ben je vice-voorzitter van de STZ geworden, wat is jouw belangrijkste drijfveer om deze positie goed uit te dragen?

Alle STZ thema’s worden steeds actueler, nadenken en meewerken aan netwerkgeneeskunde vind ik belangrijk. Ook de spannende exercitie om het zorgregister goed te vullen en te etaleren is belangrijk. Ook het opleiden van minder specialisten in een tijd waarin steeds meer van specialisten gevraagd wordt, is uitdagend. Enerzijds voor de actuele bedrijfsvoering nu maar ook voor de toekomst. Neem daarbij de toenemende subspecialisatie van specialisten in STZ huizen en de roep om meer generalisten. Als we als medische professionals mee willen denken en beslissen over de organisatie van de zorg is medisch leiderschap van groot belang, daarin is nog wel wat te verbeteren.
 

Zie je werken in een STZ-ziekenhuis als een voordeel?

Voor mij is voor het werken in de zorg een goed opleidingsklimaat van cruciaal belang.
 

Visitaties zijn, volgens jou een middel en geen doel, toch wordt het door de gevisiteerden vaak wel als een doel gezien. Wil je die beeldvorming überhaupt veranderen? Zo ja, hoe?

Ik denk dat er al veel aan die beeldvorming is veranderd. Ik denk dat iedereen snapt dat je als groep ziekenhuizen afspraken maakt over de minimum eisen, dat je van tijd tot tijd elkaar de maat neemt of het op orde is. We herkennen allemaal dat er het half jaar voor een visitatie wat meer gedaan wordt om de puntjes op de i te zetten. Het idee dat je dat voor de visitatie doet, hoor ik niet zo vaak meer. Het helpt je om te prioriteren. Een dashboard waarin je ziet wanneer belangrijke documenten bv verlopen zou beter zijn dan 1x per 5 jaar kijken of het op orde is.
 

Wat is ‘jouw’ mooiste/beste visitatie? In welk ziekenhuis en waarom?

Elk ziekenhuis is uniek en een visitatie dus ook. Een visitatie waarin bestuurders de ruimte aan de vloer, de professionals durft te geven omdat ze ervan overtuigd zijn dat het daar gebeurt en vertrouwen hebben in het beeld dat dan geschetst wordt, dat zijn de besten!
 

De ontwikkeling van visitatie visualiseer jij als een wandeltocht in de bergen:

Wat is de top die jij wilt bereiken? Hoe lang mag de tocht duren? Zie je onderweg nog lawinegevaar?

Net als in de bergen bepaalt de zwakste schakel tot waar je komt. Ik begrijp heel goed dat STZ-ziekenhuizen elkaar opzoeken om samen verder te komen. Niet omdat ze beter zijn, maar omdat ze samen met onderling vertrouwen meer kunnen bereiken. De kennis van die ziekenhuizen kan iedereen weer ten goede komen. Uiteindelijk gaat het om hoe goed we de patiënt kunnen helpen en de zorg zo kunnen organiseren dat wat dichtbij kan dichtbij gebeurt en wat verder weg moet daar voldoende voorhanden is. Iedereen weet dat je alleen de top niet bereikt. Dus laten we elkaar vrij laten maar elkaar ook helpen verder te komen.
 

Ik heb afgelopen zomer met mijn gezin de Kilimanjaro in Tanzania beklommen. De top hebben we gehaald, maar met z’n allen en met de hulp van dragers, koks, gidsen enz. dat is het mooie van de bergen, gebruik elkaars talent en kom samen verder..